Przyczyny łysienia plackowatego

Łysienie plackowate (alopecia areata) stanowi, po łysieniu androgenowym, najczęstszą przyczynę utraty włosów – dotyczy nawet do 2% osób zgłaszających się do dermatologa. Szacuje się, że w populacji USA zachorowalność wynosi 0,1–0,2%. Schorzenie to może wystąpić w każdym wieku, choć u osób starszych jest dość rzadkie.

Dotychczas nie powstała jedna, spójna teoria na temat etiopatogenezy łysienia plackowatego. Najprawdopodobniej swój udział ma wiele czynników o wspólnym podłożu genetycznym, między innymi: zjawiska autoimmunologiczne, naczyniowe, oraz przyczyniają się do tego czynniki psychiczne i zaburzenia w zakresie układu nerwowego. Najwięcej dowodów przemawia za silnym wpływem zjawisk immunologicznych na wystąpienie choroby. Łysienie plackowate często współistnieje z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak: bielactwo, toczeń rumieniowaty, cukrzyca typu I oraz choroba Hashimoto.

Jaki jest obecnie pogląd na rolę stresu w łysieniu plackowatym? Na to pytanie odpowie dr Tomasz Wasyłyszyn, dermatolog.