Łupież łojotokowy

Łojotokowe zapalenie skóry i łupież łojotokowy to schorzenia rozwijające się na tle nadmiernej aktywności gruczołów łojowych – tzw. łojotoku. Czynnikami usposabiającymi do niego są: wrodzona skłonność osobnicza, zaburzenia endokrynologiczne (zbyt dużo androgenów), czasami zaburzenia układu nerwowego (np. choroba Parkinsona). Schorzenie objawia się lśniącą, tłustą skórą w okolicach łojotokowych (nos, broda, czoło, fałdy nosowo-policzkowe, okolice zauszna, dekolt, plecy).

Objawy łojotokowego zapalenia skóry

W łojotokowym zapaleniu skóry zmiany chorobowe zajmują głównie skórę owłosioną głowy, okolice łojotokowe lub drażnione (np. przez biżuterię, ubranie). Zajęta skóra jest zaczerwieniona, złuszczająca się lub pokryta żółtymi strupami. Podejrzewa się, że przyczyną schorzenia jest zakażenie grzybem Pityrosporum ovale. Przebieg jest przewlekły, a choroba często nawraca. Długotrwałe zmiany na skórze głowy mogą powodować przerzedzenie włosów. Przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry należy udać się do dermatologa. W leczeniu stosuje się ketokonazol w szamponie lub kremie.

Łupież łojotokowy ma dwie odmiany: zwykły (drobnopłatowe złuszczanie skóry gładkiej ze słabo nasilonym łojotokiem) i tłusty (w którym łojotok jest nasilony). Łupież tłusty objawia się żółtawymi strupami. Jego istotą jest toczący się w skórze proces zapalny, który może być przyczyną trwałej utraty włosów. Przyczyną tych problemów na skórze głowy prawdopodobnie jest także grzyb Pityrosporum ovale, a leczenie polega na stosowaniu leków przeciwgrzybiczych – w kremach i szamponach.