Leczenie łysienia plackowatego

Łysienie plackowate (alopecia areata) stanowi, po łysieniu androgenowym, najczęstszą przyczynę utraty włosów – dotyczy nawet do 2% osób zgłaszających się do dermatologa. Schorzenie to może wystąpić w każdym wieku, choć u osób starszych jest dość rzadkie.

Jest to choroba skórna o nieustalonej dotąd etiopatogenezie.
Najczęściej zdarza się tak, że gdy nie poznano dokładnie patomechanizmu jakiegoś schorzenia, jego leczenie nie przynosi pożądanych efektów. I tak jest również w przypadku łysienia plackowatego. Strategia terapeutyczna wykorzystuje działanie leków: przeciwzapalnych i immunosupresyjnych, np. kortykosteroidy, cyklosporyna A; immunomodulujących, np. PUVA, immunoterapia miejscowa alergenami kontaktowymi; miejscowo drażniących, np. cygnolina, tretinoin; i nieswoiście stymulujących wzrost włosów, np. minoksydyl.  
Najczęściej używanymi zewnętrznymi lekami są: minoksydyl, kortykosteroidy, cygnolina, miejscowo immunoterapia, zaś w terapii ogólnej – fotochemioterapia, kortykosteroidy i cyklosporyna.

Wśród metod leczenia najskuteczniejszą  i najczęściej stosowaną metodą jest DCP. Szerzej o tym zagadnieniu opowie dr Tomasz Wasyłyszyn, dermatolog.