Genetyka w łysieniu plackowatym

Łysienie plackowate (alopecia areata) stanowi, po łysieniu androgenowym, najczęstszą przyczynę utraty włosów – dotyczy nawet do 2% osób zgłaszających się do dermatologa. Szacuje się, że w populacji USA zachorowalność wynosi 0,1–0,2%. Schorzenie to może wystąpić w każdym wieku, choć u osób starszych jest dość rzadkie.

Dotychczas nie powstała jedna, spójna teoria na temat etiopatogenezy łysienia plackowatego. Najprawdopodobniej swój udział ma wiele czynników o wspólnym podłożu genetycznym, między innymi przyczyniają się do tego: zjawiska autoimmunologiczne, naczyniowe oraz czynniki psychiczne i zaburzenia w zakresie układu nerwowego. Najwięcej dowodów przemawia za silnym wpływem zjawisk immunologicznych na wystąpienie choroby. Łysienie plackowate często współistnieje z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak: bielactwo, toczeń rumieniowaty, cukrzyca typu I oraz choroba Hashimoto.

Szerzej na temat roli czynników genetycznych w mechanizmie występowania łysienia plackowatego odpowie dr Tomasz Wasyłyszyn, dermatolog.