Co to jest łysienie plackowate

Łysienie plackowate (alopecia areata) stanowi, po łysieniu androgenowym, najczęstszą przyczynę utraty włosów – dotyczy nawet do 2% osób zgłaszających się do dermatologa. Szacuje się, że w populacji USA zachorowalność wynosi 0,1–0,2%.

Schorzenie to może wystąpić w każdym wieku, choć u osób starszych jest rzadsze.
Z uwagi na częste występowanie długotrwałego i rozległego wyłysienia schorzenie to nierzadko doprowadza do poważnych zaburzeń psychicznych, spowodowanych brakiem akceptacji swojego wyglądu, co może być przyczyną stopniowego wyłączania się z życia społecznego. Jest to choroba skórna o nieustalonej dotąd etiopatogenezie. Wśród czynników sprawczych wymienia się zjawiska autoimmunologiczne, naczyniowe, czynniki psychiczne i zaburzenia w zakresie układu nerwowego.

Najprawdopodobniej dominujące w ostrej fazie choroby są zjawiska immunologiczne.
Przebieg łysienia plackowatego jest całkowicie nieprzewidywalny – może doprowadzić do całkowitej utraty owłosienia skóry głowy, a czasem również brwi, rzęs oraz włosów łonowych i pozostałego owłosienia.